Onhandig

bildtspraakfoto-roosmarijn-andringa’n Paar weken leden gongen wij met de kines naar ’n trampoline- pretpark. Binnen fijf menútten stonnen wij weer bútten mèt ’n stikkene êrm. De jongste  seun waar met de êrm op ’n izerne stang fâlen en dat had de stang wonnen.

De tienjarige waar soa wit as ’n skuddeldoek, hij had sweetdruppen op ’t foorhoofd en met de goeie êrm ondersteunde hij de pynlike. Wij sâgen  fortendaliks dat ’t foute boel waar en reden met de skrik nag in de aren deur na de Spoedeisende Hulp. Der worde befestigd wat wij al dochten: ’n brook in  de onderêrm.
’t Most set worre. Drie-en-’n-half uur later kwammen wij weer út ’t sikenhuus Doe’t wij de gipskamer út liepen, gâf ik him ’n knuffel en flústerde him in ’t syn  oor: ’Arme jij!’ Hij doude mij met syn goeie êrm ’n bitsy fan him ôf om mij amuseerd lilk an te kiken. ’Mim, gyn grappys over myn êrm hoor!’
Ik trok him weer lachend teugen my an foor nag ’n knuffel en suchtte fan opluchting. At hij al weer grappys make kon, waar hij ’t slimste te boven. De ândere daags brocht ik him na skoal, sien hij nag even holpen worre most met syn jas en tas. Doe’t de juf d’r an kwam froeg die drekt: ’Wat is d’r met dij gebeurd?’ ’Och, niks an de hând’, saai hij en gâf mij ’n knypoog.
Derna fertelde hij juf in ’t kort wat d’r de forige daags gebeurd waar. ’O jee, môrn souwen wij op de fyts naar ’t Archeologisch Centrum. Dat is foor dij dan meskien niet soa handig.’ Hij keek hur ferbaasd an. ’O, sorry’, saai se, ’ik bedoel, ’t is niet soa praktys.’ Hij haalde de skouders op. ’Ik sien ’t deuze keer deur de fingers, juf.’ ’n Week later waren wij weer in ’t sikenhuis foor ’n kontrôle.
Op de foto waar te sien dat de  êrm goed set waar. In de gipskamer kwam d’r ’n ekstra laachy gips omhine, ’n kleurtsy deuze keer. Hij koas swart, dan leken hij krekt op Anakin Skywalker út Star Wars, der’t hij op ’t stoit fen fan is.
Tidens ’t anbringen fan ’t ferband maakten wij ’n praatsy met de ferpleegkundige. Se keek ’s goed na myn man en doe weer na de seun en fertelde him: ’’t  Is ok niet ferwonderlik datstou ’n êrm in ’t gips hest. Dyn overpake sloeg him tenslotte alle weken wel ’s op de dúm!’ ’Ja’, knikte se na myn man, die’t hur  fragend ankeek. ’Ik hew op de legere skoal nag timmerles had fanjim pake Ys.’ 
Wij gongen ’t sikenhuus út met ’n nije ôfspraak foor de weeks derop. In dut gips sat ’n spalk en dat waar best swaar om de hele dâg met te dragen.  Waarskynlik krijst nije week lichter gips’, had dokter said. Ik herhaalde dat nag ’s op de gang om him op te fleuren. ’Se saai ’waarskynlik’, saai hij, met  nadruk op ’t leste woord en begon te gnizen. ’Se hout nag ’n slag om de êrm.’
Fleden week waar die ôfspraak en as eerste most hij opnij foto’s make late. ’’t Siet d’r goed út’, waar dokter syn sêgen. ’D’r komt lichter gips omhine en dat blyft nag drie weken sitten.’Der draait hij syn hând niet foor om.

Roosmarijn Andringa

Bildtse Post