De sloppe lach

bildtspraakfoto-roosmarijn-andringaOns dochter is op ’n leeftyd dat se om alles de sloppe lach krije kin. At se mij wat fertelle wil over hur plezier, is ’t deur al ’t gegychel en gegrinnik soms lastig om ’t ferhaal te folgen. Ik sil ’n foorbeeldsy geve. ’Fandaag froeg ik ônder de spellingles an ’t maisy naast mij…hihi, haha.’

Se prebeert mij te fertellen wat d’r die daags op skoal gebeurd is. ’t Is blykber och soa grappig, want se komt niet feerder dan deuze sin en begint dan te  lachen. Inenen hout se op met lachen en haalt diep adem.
Se is d’r klaar klaar om ’t weer te perberen. ’Fandaag bij spelling froeg ik an ’n klasgenoatsy…  hahaha’, der gaat ’t weer an. Se hangt achterover op de stoel en slaat met een hând op de tafel. At se weer útlacht is, prebeert se ’t weer. ’Ik froeg dus an dat  maisy…’. Se knypt de wangen na nander toe, soadat se niet glimlache kin. ’t Lykt even te werken. ’Ik froeg… wat is ok maar weer ’n fasant? En doe saai se…hahaha.’
Ik hew nag gyn idee wer’t ’t ferhaal op út draaie sil, maar ’t lachen werkt soa ansteeklik, dat wij baide sitte te gieren bij de tafel.
Wij hale ’s diep adem en dan sait se: ’Ik froeg dus…hihi…’ Se krijt op ’e nij de sloppe lach, dus sêg ik: ’Atst dat stikky nou ’s overslaast en fertelst wat se  saai. ’Okee’, sait se en haalt nag ’s diep adem. ’Se saai: ’Dat is soa’n fierkant ding, die’t je om je hând doen en wer’t je je dan met wasse kinne.”
Se skatert ’t út en al hikkend fertelt se feerder. ’Ik keek hur an en docht: wer hestou ’t nou weer over en grinnikte ’n bitsy, haha. En doe saai se: ’Wat is d’r  nou?’ En ik saai: ’Ik froeg: wat is ’n fasant?’ ’Oh’, saai se, ’ik ferston ’n washand!’ Wij mosten soa hard lache.’
Dochter lait in ’n deuk. ’t Gaat aigenlik helendal nergens over, maar at je een keer de sloppe lach hewwe, kinne je gewoan niet meer ophouwe. Dan fege wij  de tranen fan de wangen en gychele nag wat na, ant se aindelik soafeer is, dat se wat ete en drinke kin. Se huppelt na de kamer wer’t se al neuriënd begint te tekenen. Soa nou en dan hoor ik hur grinniken. En dan sucht se: ’Wat is ’t toch ’n mooie dâg, h’n mim!’
Ik bin ’t helendal met hur eens. Wij souwen ’s wat faker de sloppe lach hewwe motte.

Roosmarijn Andringa

Bildtse Post