Soamaar ’n dâg

bildtspraakfoto-roosmarijn-andringaWat kin ’t leven fan ’n kynd heerlik onkompliseerd weze. Soa froeg de oudste seun op ’n frijdegoffen ônder ’t broadeten. ’Wat ete wij aigenlik fanaven?’ Wij satten tegaar bij de tafel, ôns daaglikse ritueel sont dat hij na de middelbare skoal gaat en eerder fort mot dan de ânderen.

Ik fizualiseer de inhoud fan de koelkas, al weet ik soa ok wel wat der in sit. Helendal niks. ’t Groentefak is leeg. Ik dink dat ik soa maar even om boadskip sil, at…  ’Pydza?’ De elfjarige kykt op fan syn stik bôl met hagelslag en d’r komt ’n grijns op syn gesicht. Ik spigel syn lach, maar dan betrekt myn gesicht. ’O ni, dyn broertsy  het ’n losse tan.’
De jongste had ’n moeilike week. Foor him gyn appel in de pauze, dan maar liever ’n lege maag. Op sommige dagen waar hij d’r mislik fan. Sachte blomkoal ging  nag wel, maar ’t bôrd met flais en irpels skoof hij fan him ôf. Dat kon niet, gyn sin an. Soa kin ik dat kynd niet, dat âns as eerste ’t bôrd leeg het. Wij make d’r onder eten maar wat grappys over, maar hij lacht as ’n boer met pinemônd.
At de oudste al de deur út is na skoal, dan komme de jongste seun en dochter bij de trap del. Hij nimt ’n stikky bôl dat ik in klaine partsys sneden hew, drinkt wat  melk, poetst fersichtig syn tannen en ploft dan met ’n boek op de bank.
Even is syn ellinde fergeten at hij sit te skaterlachen om de grappen in ’t boek. ’Mim, motst ’s hore’, lacht hij. Ik krúp naast him op de bank. Hij leest ’t grappige stikky  foor met opnander klimde kaken, want âns wibelt die tan soa hyn en weer. Gelukkig kin ik over syn skouder metleze en lache wij om de mop. Sachys flúster ik: ’Sil ik even kike at die tan al los genog sit?’
Hij set groate ogen op. ’n Klain knikky. ’Wel met ’n tisjoe.’ ’Goed.’ Ik gaan overeand en loop na de keuken. De dochter sit nag bij de tafel te eten. ’Kom’, sêg ik teugen hur, ’wij sille syn tan d’r út trekke.’ Sij fynt soks altyd geweldig.
Met ’t doeky in de hând gaan wij werom na de kamer, der’t hij ôns ferbaasd ankykt. ’Hoeft al niet meer’, sait-y en hout de dúm en wiisfinger tunnander an omhoog. ’Hij is d’r al út.’ Wij lache, wij binne oplucht.
Ik krij de tan en doen die bij de ândere melktannen in ’t doasy, wilens at myn held na de keuken gaat om de mônd te spoelen. Dan make wij ’n foto fan syn nije glimlach. Die sture wij na syn groate broer.
’t Duurt niet lang foordat wij ’n antwoord krije. ’Yes, fanaven pydza!’

Roosmarijn Andringa

Bildtse Post