Skoane Dútsers

bildtspraakfoto-simi-sevensterWij hewwe ‘n ‘bêd en brochje’ foor de ferening ‘Vrienden op de Fiets’. Doe’t wij d’rmet begonnen hadden wij wel faak fytsers, die’t ‘n nachy kwammen te slapen.  De leste jaren komt d’r hest nooit meer een. ‘t Boeky fan ‘Vrienden op de Fiets’ waar in de beginjaren heel dun.’t Boeky is nou ‘n boek worren.

Wat nag feul  belangriker is: se boeke nou hest allegaar over de ‘snoade’ (smart) tillefoan en fia internet soeke se adressen op. Der doen ik niet an met. Der bin ik te dom foor. Kyk en at wij nou âns niks te doen hadden... Maar de dagen fulle hur soa ok wel. M.a.w. ‘t kin ôns niet soafeul meer skele. Lekker rustig.
Maar wij maakten kontakt met ôns ‘nije’ buren. Eerst ‘n praatsy op ‘e dyk. Even met om ‘n kop koffy, even ‘t huus bekike. En soa kwammen se ok in ‘t fertrek der’t  twee bêden staan, ‘n ânrechy in sit en ‘n aparte does en hússy. De Frynden op de Fyts-kamer. Se sâgen drekt mooglikheden. Want se kregen wel ‘s klanten út Dútsland. Sij hannele naamlik in peerden. Frise peerden. En at d’r klanten feer weg kwammen, dan konnen die niet meer deselde dâg werom. Derom sou ‘t mooi weze, at se dichtbij ‘n slaapplakky krije konnen. En kin dat dat bij jim? Ja, fansels.
En nou hewwe wij al twee keer twee Dútsers had. Jongeloi, gek fan peerden en ândere beesten. Se fertelden over hur bedriif en lieten foto’s sien fan alle beesten  die’t se der omlopen hadden. Strúsfeugels, kamelen, ferkens en meer fan soks. Ok fekânsyweunings. Se hadden bra nigyd an de groate swarte haan, die’t bij ôns over ‘t hiem paradeerde.
‘n Pracht beest, maar wij wouwen him wel slite. Hij takelde de hintsjes toe met syn groate poaten, skeurde hur de feren út ‘t liif. ‘Jim kinne him wel metnimme’, saai Anton, ‘hij kost niks.’ Doe waar de hannel soamaar sloaten. Anton socht stevige groate doazen, kreeg ‘t beest d’r na wat gewraksel in en de Dútse gasten setten d’r mooi met ôf. Fleden week waren d’r foor de tweede keer gasten út Dútslând.
Doe’t se bij de deur kwammen om de kamer te bekiken waren se soa moe as ‘n maik. Moe fan ‘t eand rijen. Se sâgen d’r ok wat sútterig út. Froegen drekt om ‘n aschenbecher, ‘n asbakky. En waren och soa blij dat de kamer ‘n deur had na  búttenen. Dat waar belangryk. Se smoegden allebaide, rookten as ketters en hoestten heel wat ôf. Se hewwe na St.-Anne weest te eten. Heerlike pydza’s, saaien se de ândere offens froeg. Want se wouwen om half ses al ‘t eten hewwe en binne om ses uur weer ôfstoken.
Se hadden de kamer och soa netsys achterlaten. Gyn peuk of stroatsy te sien. Altyd bútten staan te roken en ok der gyn peuky te sien. Alle rommel metnommen. Doe’t ik de deur fan de does en ‘t twalet open deed, waar ik stomferbaasd. ‘Motst ‘s kike,’riep ik tun Anton, ‘wàt ‘n skoane mînsen! Se hewwe niet eens doest!’

Simy 7*

Bildtse Post