Ferwachting

bildtspraakfoto-johan-de-jong-3Flak foor de korsttydsfekânsy mot ik ‘n studint fertelle dat hur skripsy nag heel wat werk norig hewwe sil. Ik merk dat se dut niet ferwacht had. De teleurstelling is dúdlik. Ik dink weer werom an myn studintetiid. Ik waar gedreven en beseten, en waar aigenlik hyltyd wel met filosofy doende.

Ik had Aristoteles en  Nietzsche op myn nachtkassy lêgen. D’r waar soa feul nijs om je over te ferwonderen, soa feul werelden die ’t open gingen, dat dagen en nachten innander  over liepen. Krekt soa min waar d’r ’n ferskil tussen week en weekeand. Dat begon allegaar út súver enthoesjasme. Maar dat timpo is niet ewig fol te houden,  later gong ’t wel ‘s te feer. Ergens is d’r de overgang fan de pure frije wil na de druk om te presteren. Wat je ’t liefste doen kinne, sonder dat je ’t deur hewwe, heel starig en ferraderlik, dat ‘t ’n ferplichting wort. En dan, krekt soa starig, gaat de glâns d’r ôf. Liefde wort hyltyd meer ’n bitsy werk.
’t Maakt niet út wer’t die druk weg komt. At je die aigenlik alleen maar jesels oplêge. At ‘t de ferwachtings fan jesels binne of de ferwachtings fan ’n ânder. Soks  sien je eerst later. Seker op jonge leeftyd binne d’r nou een keer ferwachtings – en je hewwe se sels niet útsocht. Gaat ’t te feer, dan is ’t saak om heel  fersichtig om te springen met wat je graag doen. Je motte jesels wat inhouwe. Werke met mate. Rust nimme. Akseptere dat je niet alles doen kinne. En – heel moeilik – dat wat je wel doen, kinne faak niet perfekt wort.
Ik docht an dut alles, omdat ‘t as begelaider ok myn taak is om in de gaten te houwen dat de plenning fan studinten realistys is. En nou ston de  korsttydsfekânsy foor de deur. In myn studintetiid waar d ‘r niet echt ferskil tussen werk en fekânsy. En ik bedocht hoe feul swaarder at studinten ’t tunworig nag hewwe. In myn tiid waar een diploma genoeg. Nou hewwe je drie norig, liefst ok cum laude of met honours, motte je d’r respektabel werk naast doen om alles te betalen, en is de druk feul groater om heel jong heel spesjaal te wezen en d ‘r bovenút te steken. At idereen groat wort met ’t idee alles te kinnen, dan motte je heel hard lope om alle beloftes – alle ferwachtings – inlosse te kinnen.
Maar ik fergat dat, at d’r gyn ferskil is tussen werk en fekânsy, je dat op twee menieren útlêge kinne. At ik de studint fraag at se ok nag wat tiid frij hout om fekânsy te fieren antwoordt se droog: “Ach, ik ben student. Ik heb alleen maar vakantie.” Welke onsichtbere streep at ’t ok is die’t foor elk fan ôns trokken wort – sij sit nag ‘n heel eand an de goeiekant fan die fan hur.

Johan de Jong

Bildtse Post