Takkewiif

bildtspraakfoto-roosmarijn-andringa’Hoe waar dyn weekeand?’ fraag ik an ’n fryndin. ’Ik had ’n echt takkeweekeand!’ is hur antwoord. Se sait ’t lachend, dus ik wacht op ’t ferfolg. ’Wij  hadden ’n paar sike bomen in ônze tún, die’t norig omhakt worre mosten. Dou wilst niet wete hoefeul hout der fanôf komt.’

De week d’rfoor had se  op ’t skoalplain ’n kinnis ansproken. ’Wilst ok nag wat hout foor de kachel? Dou most sels wel komme om ’t te hakken.’ Se fertelde him in ’t kort dat  d’r ’n paar bomen omhakt worre mosten. De man knikt nadinkend. ’Binne die bomen al omsaagd?’ De fryndin skudt ’t hoofd. Ni, dat waar ’t eerste dat se nou nag regele most.
De kinnis kykt fragend na de man die’t naast him staat. ’Dat delhalen sou aigenlik wel ’n mooie oefening weze foor de frijwillige brandweer. Der sitte  wij baide bij’, sait hij knikkend na syn maat.
En soa stonnen die aven brandweerwagens en ’n hoge kraan in ’n felferlichte tún om ses hoge bomen del te halen. De seunen fan myn fryndin, fan  seuven en tien jaar oud, stonnen d’r met open mônd na te kiken. Na dut groate spektakel laai ’t hiem fol boomstammen. De bossysmannen, oftewel  de seunen, hadden de tiid fan hur leven.
’Se hewwe ’t hele weekeand met blokken hout en toeken sleept. Ik hew nou ’n heel bos hout foor de deur’, lacht se.
Alle kunde met ’n houtkachel waar kommen om ’n stapel hout te hakken. Sels had de fryndin d’r met hur gesin ’n knutselprojekt fan maakt. ’n Fryndin waar met de dochters met ’n kloofmesine kommen. Die mesine hakte de blokken in stikken, der’t se krukkys en bankys fan timmerden. Nou waar ’t  wachten op de stobbefrezer foor de boomstronken. ’Dus nag ’n paar snipperdagen en dan is alles weer an de kant’, sait se met ’n knypoog.

Roosmarijn Andringa

Bildtse Post