Couliakie

bildtspraakfoto-simi-sevensterOp 1 april waar d’r ’n Bildtse overdâg in ’t paviljoen MeM in de Prînsetún. Der mosten wij fansels hine. ’t Waar de moeite wirrig. Mooie ferhalen, mooie  Bildtse fessys. ’t Waar ’n izige dâg en in ’t geboutsy waar gyn ferwerming. Mînsen, mînsen wat waar ’t der koud! 

De ândere offens belde myn fryndin at  ik ok ferkouwen worden waar. Ni, saai ik, maar ik hè wel pinebúk. En die pinebúk gong niet weer over. ’t Hele foorjaar niet, de hele seumer niet. Ik fiel   twintig pônd ôf. De enerzjy stond op ’n laag pitsy. Elkeneen saai dat ik na de dokter gaan most. Die had de gek wat met my: At je koud weest hè, worre  je dos ok wel weer wêrm? Hij konstateerde deur bloedondersoek dat myn skildkier te traag werkte en gâf mij tabletsys, die’t ik in alle gefallen de eerste  twee jaar deurbrúkke most.
Gelukkig kreeg ik fan twee mînsen ’t adfys om naar ’n orthomolekulêr therapeut te gaan. Soa’n man meet je helendal deur d.m.f. akupunktuur ansloaten op ’n elektrys metertsy. Alle organen deden ’t nag maar foor 20%. Ik kreeg enzimen fan him met om de darmflokken weer wat an te poenen  en sterker te maken. Onderwilens saai myn seun, die’t al twintig jaar couliakie het: Mim mot eerst maar ’s fier weken op ’n glúttenfrij dieet gaan. De húsdokter leken ’t onsin: Dat krije je hèst niet meer op deuze leeftyd. Ik bin drieënseuventig. Bij ’t folgende bloedondersoek hè ik doe sels maar ’n  krússy set bij couliakie.
Na fijf weken kwam de útslag. En warimpel, dàt waar ’t! Met ’n glúttenfrij dieet is goed te leven. D’r mâg niks fan granen in sitte.  Alle groate súppermetten hewwe tunworig ’n prot glúttenfrije produkten in hur assortimint. Ok bôl sonder glútten. ’t Wort hyltyd bekinder. Flais, irpels,  groente en fruit is prima. Ok melk, jogurt, kees, butter en room.
Twee tantesêgers kwammen deuze week bij ôns op bezite. Een út Den Helder en een út Rotterdam. De ene waar glânzig en had deselde offen nag de halve marathon draafd, achtenfijftig jaar. De andere, twee jaar jonger, waar ferskriklik sútterig en mager. Sestyn pônd ôffâlen. Woog nou nag hondert- en-ses. Doe’t wij der even over praatten saai ik:
Dou hest ok fast couliakie. Se wou d’r niks fan wete. Wij binne de stâd ingaan. Sjoppe. Gesellig. Ergens koffy dronken met gebak. Ik kreeg ’n glúttenfrij taartsy en raadde dat hur ok an. Ni, saai se, fandaag nag niet. Fandaag hè ik nag niet coeliakie.  De andere daags het se dalik bloedprikke laten. Útslag: ”Naar alle waarschijnlijkheid couliakie.” At se weer komme gaan wij lekker metnander te eten  in ’n restaurant. Want ok dêr kinne je goed glúttenfrij eten krije.

Simy7*

Bildtse Post