Loslate

bildtspraakfoto-roosmarijn-andringaLoslate. Elke ouder sil d’r froeg of laat an gelove motte. Je motte je kynd loslate en him of hur ’t fertrouwen geve dat ’t dingen sels kin. Dan motte je dus ’n  stappy werom doen en de kontrôle út hannen geve. En dat is best nag wel lastig.

Ons oudste gaat sont ’n paar weken na de middelbare skoal.  Súpperspannend, fon ik. Hij waar ok wel ônder de indruk, maar had d’r fral heel feul sin an. Al maanden hadden wij ’t d’r over en dan toch best gau, fon ik,  brak de groate dâg an. De seun suchtte opgelucht dat ’t aindlik soafeer waar.
’Sil ik dij fandaag na skoal bringe?’ froeg ik. Hij haalt de skouders op. ’Ja, prima, gesellig.’ Bij ’t stek krij ik sels nag ’n knuffel en dan loopt hij ’t plain op.  Foordat hij om de hoek fan ’t gebou ferdwynt, draait hij him nag even om en wuift. Ja, hij is de moeilikste niet en het best wel wat begryp foor syn sintimintele  mim. Ik sil mij krekt omdraaie foor de weromrais, at ik ansproken wor deur ’n frou.
Met de fyts an de hând komt se na mij toe. Se het ’n ferwilderde blik in de ogen en bútten adem fraagt se, at ik ôns seun fandaag foor ’t eerst na deuze skoal brocht hew. Sonder op antwoord te wachten, gaat  se feerder. ’Ons dochter gaat hier fandaag ok foor ’t eerst na toe.’ Se sucht. ’Ik mocht hur niet bringe, maar ik kon ’t niet late om toch achter hur an te fytsen.’  Se siet besorgd naar ’t gebou. ’Nou weet ik niet at se al op skoal is.’
Se mompelt meer in hursels, dan dat se ’t nag teugen mij het. Ik twifel sels at se nag weet dat ik d’r staan. ’Ik wil gewoan kontrôle’, roept se inenen en se stampfoet d’r sels even bij, werna at se suchtend fort fytst. De overdâgs krij ik ’n appy fan ’n fryndin. Hur seun gaat na deselde skoal as die fan ôns. ’Hestou  al wat hoord? ’t Waar toch útterlik kertier foor drieën dat se út komme souwen?’ Ik app werom: ’Die fan ôns is d’r.’ Sij: ’Thús al?’ Ik: ’Ja.’ Sij: ’Shit!’ Ik: ’Nag  maar krekt, hoor.’ Sij: ’Ja, maar toch. Hij het syn tillefoan út staan. Hij sou mij ’n berichy sture at hij na huus ging.’
Ik praat even met de seun en antwoord dan: ’Ons seun het die fan dij fandaag twee keer sien op skoal.’ ’Ik weet dat hij op skoal ankommen is, maar raar, dat ik nou nag niks  hoord hew.’ Stilte! ’Of bin ik nou ’n overbesorgde mim?’ Se doet d’r ’n lachend gesichy bij. ’t Blyft even stil. En dan aindliken ’t berichy: ’Hij  is d’r, hoor!’ ’n Dâg later bel ik hur. Se kin d’r nou wel om lache. ’’t Berichy sture waar even mis gaan. Ferfelend dat dut krekt op de eerste dâg gebeurde’, lait se út.
Wij binne nou ’n paar weken feerder. ’t Likent al hest al at ’t nooit âns weest het. En dat is loslate. Soms binne ’t klaine stappys en dut foelde as ’n hele  groate stap. Elke skoaldâg at de seun de deur út gaat roept hij nag even: ’Hoi, mim!’ En ik kyk him na, fol trots. Trots op him, dat hij fol selsfertrouwen de  toekomst tegemoet gaat. En ok best ’n bitsy trots op mijsels, dat ik him gaan laat. ’Hoi, jonge, ant overdâg!’

Roosmarijn Andringa

Bildtse Post