Netaris

bildtspraakfoto-johan-de-jong-3At je niet troud binne (binne wij niet) maar wel ’n huus kope (hewwe wij wel), dan sêge se dat ’t goed is om een en ander bij ’n netaris te regelen. Wat se sêge, dat doen wij. Derom wort de massive poort fan de ouwe Haarlimse filla nou foor ôns opend deur Hendrikbert-Jan.

Hendrikbert-Jan is wat jonger   dan wij binne. Hij is an de dikke kant en straalt arighyd in ’t leven út. An syn hartlike gesicht is te sien dat hij ‘n – ik weet niet at hier ’n goed Bildts woord foor is – “olijke” kirl is. Hij is goedlachs. Soa beleefd-formeel mooglik ferontskuldigt hij him foor de rotsooi, feroorsaakt deur de renofasy fan ’t kaptale  pand.
Wij folge Hendrikbert-Jan deur ’t stof en bij ’t getimmer lâns naar ’n minuskúl kamertsy dat nou nag frij fan ferbouwing is. Hij fertelt ôns dat ’t pand meer  dan 100 jaar oud is. In die 100 jaar is d‘r maar ‘n bitsy an ’t huus deen. ’t Worde tiid. Dermet maakt hij ’n keurig bruchy na wat an ôns nije huus relateerde  koetsys en kalfys. Hij nimt de tiid om te infintariseren at idereen in de kamer op syn of hur gemak is. At ’t dan toch echt ’s tiid wort, toch wel seker, docht ik soa, om dan maar ’s te beginnen, an datgene, werfoor at wij hier kommen binne, dan fraagt hij, dan toch aindliken, at wij meskien, wie weet, ’n kop koffy  wille, thee kin ok.
In de anderhalf uur die’t folge, foltrekke wij ’n freemde, soms rondút morbide eksersisy. Hendrikbert-Jan’s goedlachshyd blykt heel brúkber at wij starig de  finânsjele en formele konsekwînsys bespreke fan alle mooglike menieren werop ônze gelukkige relasy na de kloten gaan kin. Utnander gaan. Dou  doad. Ik doad. Ik merk dat ik Janna’s hând hyltyd wat steviger fast hou. Teugen de tiid dat wy na búttenen lope, foel ik mij ’n bitsy as at ik krekt wakker  worren bin na een of ândere onfrijwillige nachtmerry over freemdgaan, kwytrake, ferdrinke, ensf. 
Hendrikbert-Jan het ’t foornander, dink ik. Hij straalt beroepsmatig frolike rust út. Hij skriift dingen op. Hij het gyn haast of stress. Ik stel mij foor dat hij  avens feul sin in leuke hobbys het.
Syn enige beperking is dat syn serieuze professy (formeel, korrekt, notarieel – wat griis, wat stiif) maakt dat hij syn frolikhyd – met wisselend súkses –  onderdrukke mot. Hij doet dat, befoorbeeld, deur ‘m te kleden as ’n radikaal gemiddelde VVDstimmer (inklusyf strakke, folstrekt nondeskripte strik); deur  hyltyd wat Sachter en Prettiger te praten as dat-y diep fan binnenút wil; deur wat ouwer te wezen dan hij is. Sels foor hoesten foelt-y ‘m niet helendal frij genog. At hij foor de dârde keer ’n kribel út syn keel prebeert weg te halen, fraagt hij at wij him ekskusere wille. Ik sêg wat begrypfols onder fage ferwizing  na de ferbouwing: niet soa raar met al dat stof, soksoawat. Janna formuleert skerper: “Je bent 100 jaar notarieel recht aan het inademen.”

Johan de Jong

Bildtse Post