Lieve Tryntsy,

bildtspraakfoto-douwe-swart-2 2013Dou noemdest mij ooit ’t beste wat dij overkommen waar. Dat likene sware woorden, maar, ik weet, da’stou ’t meendest. Dou bloeidest bij mij. Dou waarst ’t blompy en ik gâf dij water. Wij hè fyftyn jaar bijnander weest en ’t waar een lange tocht deur ’t lând fan melk en heuning.

Dat is fansels feulsten te kort. Hoe  kreegst ’t ok in ’t hood om kanker te krijen. ’n Gripy had feul beter weest. Maar ja, dou saidest de lêste sestyn maanden altyd: ”Werom ik niet? Feul mînsen krije de kut-met-peren-sykte en nou hoor ik der ok bij.” Wij hè dînsdeg 11 septimber dyn kremasy had. In klaine kring, soa-astou dat woust, met mij, dyn  kines en femily. ’t Waar ’n goeie roudienst.
De kines hè allegaar even ’t woord had en deden dat op ’n menier die’t bij dij past: kort, strak en gyn  babbelegúchys. Dou kist trots weze op dyn kines, die’t trots binne op dij. Ok het – met dyn goedkeuring – dyn ouwste broer Albert ’t woord had. Hij kin dat.
Later hè wy wat burrels had (dou hast wat port nommen) en nag later sop en broadsys. Tematesop fansels, dyn faveryt. Op dyn fersoek waar ’e herdinking simpel. D’r waar gyn kondeleren. Dat deest om mij te beskermen. Der dank ik dij foor. De kremasy waar fansels in Marsum. Dat hadden wy niet ôfpraat, maar doe’t wij der waren met ’t ferstorven fan Bauky fan Waling Meijer, saaidest tun my: ”Wat is ’t hier mooi.” En wij binne tegaar wel hondert keer bij ’t bordsy ’crematorium’ lâns reden at wy na Grunningen mosten. En elke keer at wy dat deden, wisten wij dat wy der ooit ’s komme souwen. De toespraken worden ôfwisseld met mezyk. Ik had ’t nummer Why Worry útsocht, in ’e útfoering fan Mark Knopfler, Chet Atkins en ’e Everly Brothers. Wat hè wy dat nummer  op saterdegavens faak hoord, weest nag?
Dou sels hast Barcelona útkoazen. Ik hè ’n prot kaarstys kregen. De teller staat op dik 140. Fan kunde,  kelega’s en fan ferassende mînsen. Dou waarst och soa populêr, hoor poppy. Dou snapst wel dat ik ’e kaartsys die’t adresseerd waren an D. Swart  fortendaliks an ’e kant smeten hè. Ik open gyn kerfetten fan een die’t niet weet hoe’t ik hyt.
Dou hast ’tselde daan at se dij Verwerda noeme souwen. Dan hoe’ wy niet te weten wie’t ’e ôfsinder is, is n’t soa? De leegte is nou fuld met dij. Dou bist in  myn onthoud, de meest merakelse frou fan allegaar. Wat bin ik blij dat ik dyn man weze mocht. Dou hest my fyftyn jaar leden bij ’e hând nommen en mij hest letterlik in ’e lucht tild op ’n menier die’t maar een keer foorkomt in ’t heelal. Dou gâfst my fleugels en ik gâf se dij en der flogen wy! Dou waarst spesjaal.  Dou hast smaak, ’n goeie smaak. Dou waarst recht deur see. Dou waarst lief en liefhewwer fan húmmor en dou waarst eerlik. Dou hast ’n hekel an mînsen  die’t niet eerlik waren.
Dou hast ’n goed besef fan hoe’t je goed leve motte. Dat gâfst feul andacht an boeiende mînsen, at se maar boeiden en ’echt waren’.  Dou hast ’n hekel an onrecht. Ik weet, ik mâ’ niet gúlle fan dij, maar ik skriif dut stikky met ’n pin doopt in och soa soute tranen. ’t Ferdriet is niet te meten, ’t is  gigantys en wort met ’e dâg groater. Ik kom foorlopig niet in hoge gebouwen.
Ferdomme maisy, wat hest in ’t lêst leden. Ik bin sont nijjaarsdâg bij dy weest, dâg en nacht, seuven dâgen in ’e week en ik hè ’t allegaar fan dichtbij metmaakt. Dreeg. Och soa dreeg, maar dou hast ’tselde foor mij daan. Ik hè onderwilens dyn dâgboeky fonnen fan ôns eerste hondert dâgen. Dou skreefst op 10 april 2005 dat ik dij froeg astou oud met my worre woust en dat sloatst ôf met ’n jaaaaaaa! ’t Het niet soa weze mâgen. ’t Is nou fijf uur weest, ’t momint dat wij altyd ’n burreltsy dronken. Ik nim nou een alleen. Der gaast!

Douwe Zwart

Bildtse Post