Adonis

bildtspraakfoto-simi-sevensterFan ’n moikesêger kreeg ik ’t fersoek om ’s om te kiken naar ’n jonge kat. ’t Most ’n wify weze en ’t liefst fan ’n boerehiem komme. Dat waar in febrewary. Gyn jonge kat te bekinnen. In de loop fan ’t jaar froeg ik hier en der ’s, maar jonge katten, ni. ’t Waar al july doe’t wij bij ’n boer belândden, die’t wel 10 katten had. 

  En ok jongen. ’n Mooi swart met wit, heel jong katsy leken mij wel geskikt. ’t Waar wel ’n borre, maar ja at je die later lôbe souwen (kastrere), dan stinkt hij niet  meer en is hij like lief as ’n poesy. Docht ik.
Ik mocht him fan de boer drekt wel metnimme. De boer sou him in ’n doas doen, soadat wij him maklik   metnimme konnen. Maar ’t jonge dînchy docht d’r âns over en ontsnapte ant twee keer toe. Hij wou niet opsloaten worre. ’t Waar ’n pittig besy. Ik hou him wel bij mij op de skoat’, saai ik. ’Dat komt wel goed’.
’t Besy gâf him mooi del en doe’t wij thúskwammen sliep hij as ’n roasy.
Doe’t ik teugen myn moikesêger saai, dat ik ’n jong poesy foor him had, hoegde hij him niet meer. Hij had al drie. Hij wou deuze wel foor mij op facebook sette. Gyneen fan syn facebookkunde had ferlet fan ’n jonge kat, bleek doe. Dan maar  op Marktplaats. Hondert mînsen die’t d’r na keken hewwe, maar gyneen had echt interesse.
Wij hewwe sels een kat. Al ’n arige ouweneen. D’r kon wel een bij. Wij houden him sels.
’t Bleek ’n heel lief besy, wou graag bij je op de skoat sitte en waar ok al gau sindlik in de huus. Speule met ’n bâltsy, rollebolle met ’n lappy. Soa flug as water en linig as laken. De ouwe kat fon ’t niks en graude en snaude op him. De jong-kat trok him d’r niet feul fan an. Bleef like fleurig en enthoesjast. Maar op ’n offen waar hij weg. Nergens te bekinnen. Wij roepe en soeke. Omdat hij bij ’n boer weg kwam, die’t Durk hyt, riepen wij him met: Durky, Turky, Snurky!! Wij  sochten ônder de bomen, strúkken en tussen de blommen. Gyn klaine jonge kat te bekinnen. In ’n onbewaakt momint in ’n auto kropen en bij fersin  metnommen? Doadreden? Had ’n hônd him te pakken krije kinnen?
Al roepend en lústerend gong ik maar weer ’n slâg om ’t huus hine. Doe inenen hoorde ik ’n heel sacht miautsy. ’t Waar foor huus en ik sâg niks. Nag ’s  klonk ’n heel fyn piepgeluudsy. Hij most hier ergens weze. Foor huus hewwe wij ’n roazestrúk tun de muur op, ant de dakgeut toe. ’t Geluudsy kwam út de  roazestrúk. Eerst sâg ik niks. Maar hogerop keek ’n klain bang kattesnútsy mij an. Hij sat alheel bovenin in ’n lysternêst. Durde niet meer omdel. Ik skoof ’n  stoel bij, klom d’rop en pakte ’t besy in ’t nekfel. Ik had him weer! Gelukkig, de jonge feugeltsys waren al útflogen.
Onderweegs na de feearts foor ’n spoitsy foor de nyssykte en de kattesykte, sat hij mooi met losse ’hannen’ naast mij. De spoitsys het hij niet feul fan fernommen. Ok kreeg hij ’n druppy fergif achter in de nek teugen de flooien. Der sat hij ônder. Syn swarte facht sat fol met witte stippys. De feearts trok d’r een haartsy út en ik mocht deur de mikroskoop kike. ’t Waar krekt at d’r ’n tassy an fast kleefd sat. Der sat de toekomstige floa in. ’n Neet.
De luzekam fong  ferskaidene flooien. Hij kreeg ’n aigen kattepaspoort en de feearts froeg mij: ’Hoe heet hij?’ Ik had der onderweegs al even over nadocht en saai: Roepnaam:  Durky, Turky, Snurky en wat d’r feerder maar op rymt, maar de offisjele naam wort: ADONIS.


Simy7*

Bildtse Post