Syk

bildtspraakfoto-douwe-swart-2 2013’t Nije jaar begon met mij half: ’n depressy met angstboien en andere swarte luchten feranderde ôns huus in ’n kluus en at ik ’t nou arig fyn of niet, ik bin sont 2  jannewary myn aigen sleutelbewaarder. Slaappiltsys souwen meer rust geve kinne. Die kon ik dînsdeg ophale.

Woensdeg had ik ’e gryp en niet soa’n bitsy ok. At jim mij frage, is dut ’e núvverste fariant die’t ’r ooit op ’t Bildt weest het. Hoest-en-proestdagen wissel ik ôf met sweetavenen, dorstnachten en rildagen. Gyn sin an eten en alles  is koud: de keuken, ’t ânrecht, de does, de wc-bril. Je bin’ sels ok koud, ok al hè je koorts. Leze wil niet, prate doen ik niet feul en ik bin misselik.
Myn neus loopt as ’n tirelier en na sestyn uur op bêd is de rûg toe an nije wervels. Ik bin nag slopper as die weke klokkys fan Dalí. ’t Evenwicht is feer te soeken en ’t sicht wort bij de dâg  minder. Maar echt syk bin ik niet. Ja, ik hè de gryp, maar dat is tydlik. At ’e grypstengels in myn oren aansen ferdord binne en ’e bange boien  t roer weer overnimme, dan nag bin ik niet echt syk.
Tryntsy, myn fryndin, myn frou, myn maat, myn muze, die is syk. Fandaag binne wy tegaar naar ’t sikenhuus in Grunningen. Der kin’ se meer as in  Luwt.


Douwe Zwart

Bildtse Post