Primark

Ik hou fan kringloopwinkels. Ik hou fan kringloopwinkels soa’t anderen houwe fan pretparken (ik hou niet fan pretparken). ’n Goed inrichte en fersorgde kringloopwinkel is as ’n pretpark foor mij: d’r is fan alles te beleven en te ontdekken. De adrenalinekick die’t je in de achtbaan hewwe kinne, hew ik at ik wat moois en onferwachts tun ’t liif loop. Mînsen fan allerhande slag komme d’r foor ’t selde as jou. En soms motte je even op ’n ander wachte. (Pluspunt foor de kringloopwinkel: at ’t goed is komme je d’r niet mislik weer út, soa as bij ’n achtbaan.  Al falt dat nooit helendal út te slútten.)

Ik weet dat niet elkeneen sjarmeerd is fan kringloopwinkels. ’t Kin d’r wat muffig rúkke, soms is ’t ’n rommeltsy, en ’t idee dat je kleren kope die’t deur ’n ander - en syn hait en pake -  droegen is spreekt ok niet elkeneen an. Alle begryp.Maar de feule ferskillende geuren binne foor mij  wat de geur fan forsbakte bôl is foor ’n ander. Ik krij d’r trek fan. De kleuren binne d’r ok unyk, âns as de kleuren in alle andere winkels. Winkels die’t nije waar ferkope hewwe faak ’n heldere dos plestikene glâns. De felhyd fan de kleuren klamp ’m fast op je netflues. ’t Is bedoeld om te prikkelen, en dat doe’t ’t seker, maar myn sintugen binne derdeur ok gauwer fersadigd. ’n Kringloopwinkel is sachter foor ’t oog: de produkten binne allegaar brúkt, de skyn fan nijighyd is d’r ôf. De kleuren binne wat fâler, ’t blinkende is d’r al ôfsleten.

Lessen waar ik foor ’t eerst in myn leven in ’n Primark. Foor wie’t ’t niet weet: Primark is ’n gigantys klerewarenhuus, der’t nije waar foor kringloopprizen anboaden wort. (Je frage je ôf hoe’t nije kleren soa goedkoop weze kinne, ant je sien dat d’r ’Made in Bangladesh’ in ’t wasmerky staat...) De kleuren en plestikene nijighyd spat d’r fanôf, skriuwt: ’koop mij!’ Onderweegs d’r hine passeerden wy heel feul mînsen, fooral frôly, die’t met drie of fier groate tassen fol út de winkel kommen waren. Je gane niet na Primark foor een paar sokken, dat  waar my wel dúdlik.

Ik sâg ’n troi die’t ik wel arig fon. Omdat myn maat in de ene winkel XL is, in de andere weer XXL en soms sels L, nam ik alle drie de maten met naar ’t pashokky. Bij de pashokkys ston ’n frommessy dat drok in de weer waar de boel in goeie banen te laiden. Se keek in myn mândsy, saai wat dat ik niet begreep, en doude my ’n plestiken ding in ’e hannen. D’r ston ’n ’4’ op. Achter my worde de rij al maar groater, dus ik liep gau feerder, op na paskamer 4.
De paskamers bleken alleen helendal gyn nummer te hewwen. Núvver, docht ik nag. Troi XL paste as waar ik d’r in geboren, dat sou ’m worre. Ik liep werom en kwam weer ’t frommessy teugen. Hur blik gong fan myn mandsy na myn ogen, en weer werom naar ’t mandsy. ’Dit zijn er  maar drie,’ saai se. ’Ja,’ saai ik, ’ik had drie troien met te passen.’ ’Maar op je kaartje staat 4.’ Ah, dus dát waar wat die ’4’ betekende. Se had docht dat ik fier troien met had te passen, en kwam nou met drie weer út ´t pashokky.
’t Sweet brak my út. Ik wou sêge dat ik niks achterover drukke wou, maar docht drekt: sij staat hier nou krekt om deur dat soort ferhalen hine te prikken. Se sou my nooit love. Ik mysels ok niet. Ik sâg al foor my hoe’t my de boeien omsloegen worden. Hoe’t ik de rechter dos niet overtuge kinnen had fan myn onskuld. Hoe’t de wereld nooit meer wat fan my fernimme sou. Maar ’t frommessy sâg de diepe onwetendhyd en ferwarring in myn ogen: deuze aarme provînsjaal snapt d’r helendal niks fan. Se liet my gaan.

Wy waren d’r an ’t eand fan ’n drokke saterdeg, en flak foor slúttingstiid sou ik myn troi ôfrekene. De winkel waar ’n slagfeld. D’r waar alderonhurigst in de spullen omraagd: as had elkeneen fergeefs socht om ’n speld in ’n hooiberg. De winkelfloer laai besaaid met produkten. Troien, broeken, kettinkys, seeppys, kussens, hússyriem speulgoed, snoep... ’n  Metwerker foog ’t allegaar nonsjalant met ’n groate bezem bijnander. Sonder twifel sou al dut nije goed weggooid worre. ’Collateral damage’.

Over myn troi hew ik gyn klachten. Behalve daty nou, na ’n paar weken al, wat faal wort. Wat wille je ok foor die priis. Ik dink dat ik ’m gau na de kringloopwinkel bring.

Bildtse Post