Ansoek

Se satten al goed ’n uur bij ôns, tegaar op de bank, doe’t M. saai: “Wij motte jim ok nag wat fertelle…,” folgd deur ’n groate grijns, bij baide. “Wat dan? Wat?” saaien B. en ik toegelyk. Se houden de spanning d’r even in, wilens se liefdefolle blikken útwisselden.“Kom op, fertel ‘t, wat is ’t nijs?!” 

Se binne krekt ’n jaar tegaar, M. en A. Fan ’t begin ôf waar wel dúdlik: dut is foor ’t leven, foor soafeer je derfan overtúgd weze kinne. En dat binne se. ’t Gong drekt hard, al foelde de snelhyd foor hur niet ‘hard’, maar netuurlik. Na ’n paar maanden weunden se al meer tegaar as niet, en na negen maanden ferliet A. syn aigen mooie huus om bij M. in te trekken. Hur levens skoven krekt soa-as hur húsraad prebleemloas innander.
‘Wij gaan trouwen!,’ saai M. Wy klonken de glâzen. A. had hur an ’t begin fan de seumer froegen. Fansels wouwen wij wete hoe’t-y dat deen had. ’t Waar niet alheel folgens plan gaan,  maar waar dos perfekt, fertelde A. Se gaan baide graag naar ’t strand. Hij had ’t idee om syn geliefde per flessepost te fragen. Hij maakte ’n prachtig A4’tsy met derop syn ansoek. Hij stopte ‘t pepier in ’n lege wynfles, en deed de fles in syn rûgsak.
De folgende dâg gongen se naar ’t strand om te koieren. Hij laidde hur ôf deur na skelpen te soeken in ’t sând. Doe’t sij foorover ston en skelpen oppakte, gooide hij syn fles gau ’t water in, na der wer’t se soa lâns lope souwen. ’t Waar ’n goeie worp, konstateerde hij. De fles worde deur de golven presys op ’t goeie momint ’t strand op spoeld. M. sâg de fles, pakte ‘m op en saai ferrukt: “D’r sit ’n briefy in! Flessepost!”
Wat ’t nou krekt weest het wete se niet. Meskien waar de kurk tefeul opswollen, of had ‘t seewater de fles op andere wize antast. Maar hoe’t se ’t ok prebeerden, se kregen de fles met gyn mooglikhyd open. A. durde niks te sêgen, hij wou de sitewasy niet forsere. De fles bleef dicht. “Weest wat?” saai A. úteandlik, “wy nimme de fles wel met, dan opene wy ‘m later wel.” ’t  Ansoek bleef in de fles.
Se genoaten derna fan ’n heerlik maal in ’n restaurant, boekt deur A. om syn ansoek – en hur ferwachte poasitive antwoord – te fieren. Se atten, lachten, praatten. Se hadden ’n aven soa mooi en blij, dat ’t krekt waar as at se krekt besloaten hadden om te gaan trouwen – avens die’t met de reden waren werom A. met M. trouwe wou. Sij had alleen syn ansoek niet opene kinnen. Hij had syn antwoord nag niet. Doe’t se na huus gongen, herinnerde A. hur weer an de fles in syn tas. M. waar de fles al hest weer fergeten. Nag ’n leste poging om de fles te openen dan maar. ’t Lukte. En se saai ‘ja’. “Of aigenlik saai ik, ferbaasd, ‘ja hoor’,” saai M. gnizend.
“En wat at se de fles nou nooit sien had? At-y niet anspoeld waar?” froeg ik. Ik betrapte mysels d’rop dat ik my drok maakte over de mooglikhyd fan ’t misleren fan ’t plan. Maar A. deed dat  alheel niet.  “Dan waar ’t dos niet ’t perfekte momint weest,” saai A. “En waar d’r wel ’n folgend momint kommen.” Ik kon ‘m alleen gelyk geve. Deuze twee rêde ’t wel tegaar. Ja hoor.

Bildtse Post