Stad Niks

At een my frage sou wat ’t allermooiste plak op de hele wereld is sou ik negen fan de tien keer sêge: Swarte Haan. Swarte Haan is folmaakt, perfekt. Ryk an de eerlike grillen fan de netuur, an wyn die’t om de oren en deur ’t hart soest. Swarte Haan is de eeuwige belofte, ’t plak fan de hoop.

De ailannen binnen ’t beryk fan de fingertoppen, de see overweldigend, de grazende skapen fredig, de skeve dyk maakt foor hachelike dos onfergeetlike avonturen.
Swarte Haan is ’t eand én ’t begin fan de wereld. Fan myn wereld. ’t Is alles dat ’n mîns wînse kin - op die twee ôfgryslike grize steenklompen na, die’t de Slikwerker ontere, ’t útsicht  belimmere, gyn funksy hewwe en ’t plak sels hest onthailige: twee skandalig lilke skandpâlen die’t d’r nooit staan hewwe mâgen. Maar der sien je an foorbij.
Swarte Haan is Arcadië: “Arcadië is een utopisch land vol bloemen, fruit en bossen, helder water, vogelzang en een eeuwige zomer. Al in de klassieke oudheid maakten deze elementen  deel uit van een ideaal landschap dat er ooit moet zijn geweest in een verloren Gouden Tijd aan het begin van de geschiedenis van de mensheid.”
Ik reed met B. fan Nij Altoenae over de Schuringaweg na de Nije-Dyk. Op de krússing met de Nije-Dyk gâf ik as fansels richting an: linksôf. Maar ik bedocht my, en gong dos rechtsôf. Je motte Arcadië niet té faak besoeke. Wy reden bij mooie en half ferfâlen húzzen lâns. Rechts de kim, de horizon, fan ’t Bildtse dorpelint. Links de groene seedyk, ’n horizon op ’msels. Al gau stoitten wy op ’t rijtsy húzzen rechts fan de dyk.
’Werom hyt ’t hier Stad Niks?,’ froeg B. De tekst op ’t bôrd omskryft ’t ’t mooist: “Hier woonden circa dertien gezinnen. Tussen de huizen liepen heel nauwe steegjes. Wie zich in zo’n steegje bevond (...) zonder zicht op het omringende kale land, kon zich met enige fantasie in de stad wanen. Kortom: het leek heel wat, maar het was ’niks’.”
Stad Niks het gyn útsicht op see soa as op Swarte Haan. ’t Wort niet platlopen deur kûnstners, niet prezen om ’t licht, niet besongen in fersys. “Het was een gat, een gehucht zonder kerk, wat synoniem is voor een negorij, een uithoek, een vlek, dat maar al te vaak Nergenshuizen werd genoemd. Stad Niks is een welbedachte, Bildtse versie daarvan,” skreef Douwe Zwart  eerder in deuze krant.
Dos is Stad Niks niet niks. In die úthoek, die flek, hadden erbaaiers in de 18e eeuw hur beskaiden koaninkryk, werkten se hur te pletter, droomden se fan ’n beter leven, meskien tun beter weten in.
Dichter Tsjêbbe Hettinga fereewigde ’t buurtskap in 2010 in ’n gedicht dat hij foor Gedichtendag skreef, ’Aan schor en Stad Niks voorbij’:
“Zilververs geploegde grijze
Voren, die voor  een rood aangelopen
Zwartrokende tractor met een man zwemmend in
Een glazen cabine uitgolven, snijden, aan schor en
Stad Niks voorbij, de kim.”
De een syn Stad Niks is de ander syn Arcadië.

Bildtse Post