Casa Roswitha

Wy satten lekker in de tún, sundeg, in ’t sontsy die’t him deuze seumer nag maar môndsysmaat sien laat. Soawaar kon ’t even. Ik had ’t met ôns hait en mim over hur ankommende fekânsy. Spanje fansels, dat lând sit in hur hart baiteld. En omdat ik fan pakweg myn dârde ant myn achttynde elk jaar met hur metweest hew, sit ’t ok ’n bitsy in myn hart. Al bin ik d’r derna niet weer weest, bedink ik my nou. Wy haalden herinnerings op.

De eerste fekânsys as kleuter die’t ik my nag herinner waren in ’t útterste súdden fan Spanje. Drie dagen in de auto - wat ik prachtig fon: sprokysboeken op kassette lústere, lândestikkers op auto’s ’spare’, al die eksoatise plaknamen op de bôrden, slape in hotels - met as eandbestimming die twee magise woorden: Casa Roswitha.
In myn onthoud skeen der elke dâg de son en hewwe wy gyn spatsy regen had. ’t Grâs dat der groeide leken op lauwerkrânsen. Op de muren om ’t huus hine skoaten klaine salamanders of hagedissys (ik weet eerlik said ’t ferskil niet) hyn en weer. Ik proef de ’gele melk’ nag - ’n soort fanily-achtige yogi die’t nergens op de wereld soa smaakt as der.
Twee herinnerings út die tiid springe d’r út. De eerste is dat ik, doe’t ik ’n jaar of fijf waar, met ’n Spaans maisy speuld hew op ’t strand. Wy konnen gyn woord wissele, maar dat is ok niet norig at je kynd binne. Wy draafden na de golven en weer werom, bouden wat dat op ’n sândkasteel likene most, draafden achter nander an: wy speulden de hele overdâg tegaar. Inkeld omdat ôns ouweloi toefallig naastnander satten op ’t strand. Ons hait het d’r prachtige swart-wit foto’s fan maakt. Foto’s die’t ik ok al heel lang niet sien hew, en waarskynlik de herinnering foor ’n groat part opboud hewwe.
De tweede herinnering is dat ik op ’n dâg, de heuvel oplopende fan ’t strand na Casa Roswitha, de bungalo niet meer fine kon. Ik weet nag goed dat ik docht: ’Hoe bestaat dut nou? Ik bin al ses keer op en del lopen, wêrom is de ingang naar ôns bungalo ferdwenen?’ Ik sâg ’m simpelweg niet meer. Gúllend en wanhopig liep ik feerder, ant ’n man - met soa’n groate asauto - stopte en ’m over mij ontfermde. Ik klom in syn auto, hew waarskynlik die twee woorden said: Casa Roswitha. Hij is met my de heuvel opreden en het my bij de bungalo ôfset. ’n Klaine,  groatse daad.
Ik realiseer my heel goed dat ik as kynd niks te kort kommen bin - alheel te danken an ôns hait en mim - en daadwerklik ’eandeloaze seumers’ metmaakt hew: sorgeloas, sonnig, oneandig. ’n Gefoel dat je as kynd hewwe maar niet úttere kinne, en as folwossene wel úttere kinne souwen, maar dat gefoel niet meer hewwe. Niet soa.
Bij ’t ophalen fan herinnerings steke faak fragen op: hoe is’t der nou? Bestaat Casa Roswitha nag? Fan wie waar dat swimbad der’t wij altyd swimme mochten? En is dat resterant an ’t strand, Miguel y Maria, d’r nag? Wy binne goed dartig jaar feerder, en dat betekent dat je tunworig niet dagen op die fragen hoewe te kauwen. Ni, je pakke de tablet, gaan naar Google en je hewwe ’t antwoord frijwel drekt. Nou mosten wij nag arig soeke, maar útaindlik kregen wy alle antwoorden op ôns fragen: Casa Roswitha bestaat nag, wort nou ferhuurd deur ’n Dútser en siet d’r niet eens heel âns út as doe. Miguel y Maria bestaat sels nag: overnommen deur ’n nije generasy, maar met behoud fan de naam.
’t Liet my niet los, en avens hew ik fia Google Streetview sien hoe’t ’t d’r nou bijlait. Blij dat d’r niet feul feranderd is, en ik waar echt neskierig. De rest docht en hoopte ik d’rbij. De man fan de asauto die’t mij doe rêden het geniet hooplik fan syn welferdiende pînsjoen. Met de kracht fan soasjale media loof ik sels dat ik ’t maisy fan die ene overdâg op ’t strand opspore kinne sou.
Maar dat doen ik niet. Want deuze soektocht gâf ok ’n dubbel gefoel: hoe onbetrouber ’t geheugen fan ’n mîns ok is, motte je dut soort jeugdherinnerings wel ’update’ wille met de ferzy fan 2016? De realiteit fan nou kin dos niet op tun myn onthoud fan doe’t ik klain waar. Hoe waar of niet waar ’t ok is, ’t is myn herinnering. Laat die maar in ’t ferleden en in myn hart leve, haal ’m niet naar ’t nou.
Ik sou d’r hine gaan kinne, om te sien hoe’t ’t der nou is. Maar dat sou toegelyk moord met foorbedochte rade op myn herinnering weze. Liever maak ik nije herinnerings, deuze seumer

Bildtse Post