Sproky

bildtspraakfoto-roosmarijn-andringaD’r waar ’s ’n prîns, die’t op soek gong naar ’n slapende prinses. Dat waar ’t begin fan ’t sproky, der’t ôns dochter met de klas dut jaar na toe mocht. En ik mocht met. De saal sat fol met kines in de leeftyd fan ses tot twaalf jaar en an ’t geluud, dat se produseerden, konnen je hore dat se d’r sin an hadden.

In deuze fariant fan  Doornroosje folge wij de prîns, die’t hur wakker make mâg. Alleen weet hij nag niet soa goed, hoe’t hij dat anpakke mot. ’t Jonge publyk wil him der graag bij helpe.
Wij folge him de hele roete naar ’t eand fan ’t sproky, ant hij aindliken foor de toren fan de slapende prinses staat. De prîns fynt ’t soa spannend, dat hij maar staat te  twifelen. ’Dur ik nag wel feerder?’ ’Jaaa’, roepe de kines. Sij wete wel fan de goeie ôfloop en beginne luud te skanderen: ’Tútte, tútte, tútte.’ ’Ik bin nou al soa feer  kommen’, sait de prîns dan. ’Maar wat nou at se mij niet arig fynt?’ De saal stampt en klapt in de maat fan hur geroep: ’Tútte, tútte, tútte.’
De prîns gaat de trap fan de toren op. Der twifelt hij nag even feerder. ’Hoe mot ik hur ooit wakker make?’ De kines roepe nag luder: ’Tútte, tútte, tútte’. Maar de prîns  het ândere instruksys kregen fan de goeie fee foor ’t kasteel. ’D’r waar wat met ’n licht, maar wat foor licht waar dat dan?’ fraagt hij him ôf, wilens at hij naar ’t slapende  maisy siet. ’Wat siet se d’r mooi út. Weet je wat, ik maak ’n foto fan hur.’
En deur de flits fan syn mobile tillefoan – soa gaat dat tunworig ok in sprokys – wort de prinses wakker út hur hondertjarige slaap. De kines stake de anmoedigings.  En de prîns en prinses make de ândere beweuners fan ’t kasteel wakker. At ’t paar weer even tegaar op ’t poadium staat, wort aindlik útsproken, dat se trouwe wille, soa at dat hoort an ’t eand fan ’n sproky. Prompt begint ’t publyk weer te stampen, te klappen en te skanderen: ’Tútte, tútte, tútte’. De prinses kykt ferlegen na de prîns en sait: ’Ik hew nag niet eens ’n tút had foor myn achttynde jareg.’
’Hoe kon ik dat nou fergete’, sait de prîns en buugt him na hur toe. ’t Jonge publyk krijt aindlik wer’t se om froegen hewwe. En wylst de lippen fan de prîns ’t wang fan  de prinses rake, gaat d’r ’n golf fan ôfkeer deur de saal: ’Iiiiieeeeeuw!’ En se leefden nag lang en gelukkig.

Roosmarijn Andringa

Bildtse Post