Klapkarre

bildtspraakfoto-simi-sevensterIk gaan al jaren na Drinte te kamperen. Eerst met ’n nijlontintsy, doe een fan ketoen, derna de bungalotint, die’t innander woeien is. Op ’t lest ’n De Waard tint. Wij staan altyd met ’n  groepy ouwe frynden op ’n kampeerterrain fan Staatsbosbeheer in de buurt fan Grollo. Hans had indertiid ’n klapkarre (fouwagen) kocht.

Doe’t-y d’r syn nocht ôf had, gâf-y ’m deur an ’e dochter fan Jan. De dochter gâf ’m an hur hait. Die skonk ’m an Bob. En doe’t Bob in goeie doen kwam en ’n nije kerreven kocht, ston-y te koop. ‘Of wil jij ’m hebben?’ froeg-y mij. Ik saai: ‘Ja.’
En doe waar-y foor mij. Betaald met ’n pot jam. ‘t Is een fan de eerste klapkarres, ’n Paradiso út 1976. ’t Waar ’n hele foorútgang. Niet meer op ’e grônd slape en ’n goed dak boven ’t  hoofd. Gyn lekkerij meer. Maar ’t worde soa stadigan wel ’n oud en roestig ding. Anton sette ’m thús achter de auto en op de kemping holpen der de mânly om ’m te plak te skuven en ’m los te koppelen. Na soa feul jaren kreeg ik myn nocht fan ’t kamperen ôf. Heel faak had ik ’n fryndin met had, of ’n bepsêger. Dut jaar ’n swart piky fan ’n week oud, ’n haantsy. Piter. Nachts sat-y in syn kooitsy in de klapkarre. Overdâgs ston ’t kooitsy open en kon-y d’r útkomme. Skarrelde wat onder de foortint om. At-y syn nocht had, hipt’-y weer in de karre en dan in syn kooitsy.
De andere kampeerders hadden d’r bra nigyd an. Se fongen mîgen foor ’m en fan een kreeg-y ’n stik speksweerd, der’t-y fansels gyn bek opsette wou. Myn buurman saai: ’t Wort hier  wel ’n gekkeboel, an myn ene kant een, die’t de hele dâg in himsels praat, an de andere kant een die’t teugen ’n pyk praat.’ Piter groeide as koal. Je konnen’t bij de dâg sien. ‘Wat doe je nou met hem als hij groot is?’
‘Dan komt-y in de pan,’ saai ik, ‘Wij koke d’r eerst sop fan en brade him derna.’
Spontaan begonnen se al hur kunde en family op te bellen met de fraag at se ok ’n leuke swarte jonge haan hè wouwen. Gyneen maakte d’r gading an.
Onderwilens binne wij weer thús. De klapkarre staat op ’t hiem. Wat motte wij d’r met. Kampere wil ik niet meer. Ferkope is gyn opsy. Te oud, te roestig, ’t oranje sail is alheel ferskoaten. Hij is teninnen.
‘Ik kin d’r wel ’n winterferbliif foor de bok fan make,’ stelt Anton foor. ‘Ja,’ roep ik, ‘en dan kin Piter d’r wel bij in, dan hè se wat gesellighyd annander.’

Simy 7*
1740-klapkarre-column-simy-sevenster

Bildtse Post