Trompy

bildtspraakfoto-johan-de-jong-3’t Is mooglik om sonder anwiisbere reden ’n hest grînzeloaze haat te ontwikkelen. Ik bedoel niet soamaar ergens ’n hekel an hewwe. Dat hewwe wij allegaar alle dagen an fan alles –  magere melk, stoplichten, reklames. Ik bedoel fysike weerstand, omkerende maag. Dat lichem en geest inenen ’n útsonderlike samenwerking metnander angaan en skruwe: DUT   NIET.

Ik hew ’t met bôl smeren. Niet bij de tafel, at ik ’t drekt opeet – dat is gyn probleem. ’t Gaat mij om ’t in ’t foor smeren. Ik kin jou niet fertelle hoe ferskriklik at ik ’t fyn om in ’t foor bôl te smeren. Nooit is bestek soa swaar as at ik offens klaar bin met doesen en eten en mysels prebeer te dwingen ’n paar stikkys bôl te smeren om met te nimmen foor de overdâgs.  Nooit gaat de tiid soa traag, is ’t leven soa sinloas as dan. Butter, kees – na elke handeling foel ik my as ’n útputte klimmer, die’t met syn lêste krachten over ’n heuveltsy hine stapt,  alleen maar om dan te sien, dat de bestimming nag feul feerder fort is as at hij docht.
Ik weet niet werom’t dat soa is. De loochika fan ’n súksesfolle kolum dikteert, dat deuze alinea ’n goed plak weze sou om d’r over te spekuleren, maar ik kin jou niet helpe. Ik kom gyn stap feerder. ’t Binne niet de handelings sels, of ’t klaar maken fan ’t eten op himsels, hoewel at ik der ok gyn fen fan bin, wat folgens sommigen ’n gebrek an liefde foor jesels inhout,  maar ik mâg mysels wel, of in elk gefal feul meer, as in ’t foor bôl te smeren. Ongetwifeld het ’t d’r wat met te maken, dat froeger de bôl foor mij smeerd worde. Ons mim deed dat alle keren heel lief. Maar die deed ’t wassen ok en der hew ik altyd wel arighyd an.
Tidens ’n etentsy biechtte ’n fryndin lessen op, dat sij ’n ânder soort hekel an ’t bôl smeren had. ’t Gong hur om de herinnering an al die bôltrompy-jonges op ’e middelbare skoal. Gyn groatere ôfknapper. Wat wêrmdraaiend foor ’n leuke jonge koelde sij fortendaliks ôf naar ’n nulpunt at ’t ferdomde bôltrompy om ’e hoek kwam. ’t Had ok wat te maken met de brede ilestiken, die’t altyd om de kleurde bakken hine satten. At ’t spul âns de komplete skoaltas besmeure, weglope, of eksplodere sou.
Se had wel ’n punt. Niet feul bôltrompy-maisys. Sij gongen na de snackbar om 12 uur de overdags foor ’n petatsy as lunch. ’n Fait dat ik nag altyd onbegryplik fyn. Maar inderdaad ’n prot bôltrompy-jonges. Ter ferdediging foerde ik nag an dat d’r wel ferskillende kategoryën waren. D’r waren diskreet etende farianten (ik) en dan waren d’r nag eksimplaren met eeuwige fegen pindakees op ’e lip.
Aarme bôltrompy-jonges. Se binne al feul te jong en te klungelig foor de maisys fan hun aigen leeftiid. En de maisys, die’t wel interesse hewwe, binne te jong. Se kinne gyn kant út. Wie weet speult die gedachte onbewust deur myn systeem at ik offens in ’t foor bôl smeer. Of niet, ik weet ’t niet. Ik bin d’r met ophouwen. Deuze bôltrompyjonge koopt tunworig overdâgs syn broadsys bij de bakker.


Johan de Jong

Bildtse Post