Myn daalders plakky

bildtspraakfoto-janne-kuiken-2Dagenlang tekenden de ferskillende groentinten hur as ’n groene lappedeken over de útstrekte bou. Maar starigan ferkleure de groene perselen nou in ’n kleurryk geheel, de eerappels in hur paars-rooie en witte bloeisels en der met hur heuning geur over de omgeving strooie.

De graanfelden die’t al fan groen na geel ferkleurd binne en nou skerp ôftekene teugen ’t groen fan de seedyk an de horison.
Boven dat alles ’n strakblauwe lucht en witte wolken, die’t starigan ’t lând in drive. De hând fan de meesterskilder het ’t in al syn mooiens foor ôns dellaid. An de rând fan ’e wait sit ’n  klaine fligefanger stil en met folle andacht op ’n paaltsy. Strak siet-y in de richting fan ’t graan. Met klaine pauzes flygt-y over ’e wait en keert elke keer met syn prooi in ’e bek weer werom op syn aigen plakky. Hoe skerp mot soa’n besy sien kinne om ’n mîg op tien, twintig meter ôfstand in de flucht weg te pakken te krijen. In de stilte hoor ik elke keer ’n dúdlike ’tik’ fan syn snavel at-y syn prooi deurslokt.
De jongen fan de torenfalk binne ok al útflogen. Met feul kebaal flige se fan hur nestkas na de dichtstbij staande boomtoppen met onder ’t fligen de skerpe geluden, die’t hur soa herkinber make. ’t Is een fan myn lievelingsfeugels, kin ik wel sêge.
Op ’t platte dakky fan myn feugelhokky satten twee (jonge?) spechten. Neskierig satten se ’t hok te bekiken. De hele netuur barst út syn foegen fan al jonge en fruchtbere leven. Alles wil leve en nag ’s leve! Terwyl ik hier soa bútten sit gaat om ’e haverklap ’n flinder bij mij op ’e túntafel sitten. At d’r een fan syn soortgenoaten overflygt, skiet-y d’r as ’n dúvvel út ’n doasy  achteran. Met ’t bloate oog is syn snelhyd niet te folgen. Sij an sij dwarrele se tussen de bomen. Soms rust-y even op myn hând of sels even in myn haar.
’t Ferbaast mij, dat sokke tere  fleugels, soa dichtbij, dan soa’n sterk fibrerend geluud make kinne. Op sokke mominten sou ik mij wînse, dat de tiid even stil staan sou, dat al dat kleurrike in de netuur nag èven wat blive sou. Maar ik weet: an al ’t mooie komt ’n eand.


Janne Kuiken

Bildtse Post