Informasy

bildtspraakfoto-johan-de-jong-3”Een kleine cappucchino om mee te nemen alstublieft.” ’t Is even foor negenen de offens at ik de fraag stel. Ik staan in ’t kefee fan ’euniversiteitsbibletheek. ’n Bitsy haastig en onderweegs  na kollezy loop ik in gedachten na wat ik straks fertelle sil. Myn konsintrasy wort deurbroken, at de serveerster wat sait.

”Ja, ik neem zelf ook even wat.” Se sait ’t, links naast ’t prottelende koffysetapperaat staand, koffy drinkend, met de rûg na mij toe. Niet alleen, omdat myn hoofd folledig bij Karl Marx sat,  weet ik niet goed wat ik hierop sêge mot. Se drukt út wat faitlik ’t gefal is. Sij drinkt ok. Best. Ik weet niet wat de passende replyk is. Ik beslút ”tuurlijk” te sêgen, op soa ’n bemoedigende  dou-hest-’tferdiend- toan. Maar se is mij foor. ”Ja, want ik heb een beetje buikpijn.” Se wriift hur over de búk.
Ik pas myn intonasy an de sitewasy an en sêg ernstig: ”Dat is vervelend”. Myn gedachten gaan weer in de richting de dialektise kontradiksys fan de kapitalistise produksyferhoudings, maar dan foegt se, hur omdraaiend, d’r an toe: ”Ja, niet dat ik zwanger ben hoor.”
Okee. Die sâg ik niet ankommen. Myn gedachten, antwoordfermogen, motoryk – se komme tot stilstand. Ik trek myn konklúzzys en set ’t kommunisme even út ’t hoofd, in de wetenskap dat  ik niet meer werom kin – dut is nou ’n gesprek. Ik nim hur in my op. Se is wat stevig, swarte kleren an, het ’n krekt wat te groate bril op en lang donker haar in soa’n hoge steert, die ’t sichtber út alleen maar funksjonele overwegings geboren is. Ok hur folgende toefoeging maakt se terloops en ogenskynlik sonder ansiens des skrivers deuzes. ”Ja, niet dat ik niet zwanger wil worden hoor.”
Op dut stoit ferskynt foor myn geestesoog ’n hagelwit himd met derop ’n klaine blauwe inktflek, die’t deur ’n skoanmaakpoging traag, maar onferbiddelik útsmeerd wort. Ikdink an ’t deur de  restorasypoging fan de 83-jarige Cecilia Giménez grouwelig ferminkte freskogesicht fan Jezus Christus in de lokale kerk fan ’t Spaanse Borja. En ik herinner mij de Sileense útdrukking el  que explica se complica: wie’t útlait, maakt ’t ingewikkeld. ’t Sou beter weze at myn serveerster ’t hierbij laat. Ik foel dat die kâns klain is.
Omdat se foor alles behoorlik de tiid nimt, is de rij achter mij nagal arig groater worren. Se steekt de metalen slurf fan de luudruchtig rochelende melkskúmmer in ’n kantsy en roept luud, dat se al ’n kynd het. Ik kyk skaapachtig om my hine. Myn enige overweging op dut stoit is om wat te sêgen, dat in godsnaam ’t gesprek niet feerder út de hand lope laat. Ik soek na wat beslist neutraals. Wat alleen maar met een woord te beantwoorden is. ”En één kind is voorlopig wel even genoeg,” probeer ik.
Se ramt de kan twee keer fúl op ’t ânrecht en giet ’t melkskúm út over myn bakky: ”Nee we willen graag een tweede, maar we hebben er de ruimte niet voor en we kunnen geen nieuw huis  betalen.” Bij dut insicht in hur finansjele sitewasy trek ik ’n grîns en geef ’t op.
Ik begin knikkend stappen achterút te setten. At ik hest bij de útgang bin, sien ik hur met twee êrms in ’e lucht  bij ’n muur staan om an te geven wat ’t formaat is fan de tweede slaapkamer, der ’t se aigenlik ’n poppykamer fan make wille. Met een been al tun de deur út roep ik ”Aha! Ja! Mooi! Werk  se!” At ik ’t linkerbeen d’r bij trek, hoor ik hur: ”Fijne dag!” roepen en ’n nij gesprek anknopen met de eerstwachtende. Terwyl at ik my haast na myn lokaal stort ik my op ’t onoversichtelike fraagstik, hoe’t ik al deuze informasy út myn hoofd krije sil.


Johan de Jong

Bildtse Post