’n Woit

bildtspraakfoto-simi-sevensterDrie keer hew ik ’n bok had. Met feul plezier. Twee binne acht jaar worren en de leste sestyn jaar. Die worde op ’t lest bot kerbintig en kwam onder de bulten. Kon niet meer op syn poaten staan, maar de maag waar nag goed. Hij laai in ’t grâs om him hine te freten. Soa’n lief beest. Maar ja, ’t kin op ’t lest niet meer en ik murk wel, hij had ok pyn.

Doe’t de feearts op ’t hiem kwam om him ’n spoitsy te geven, hoopte ik nag, dat-y him weer beter make kon. Dat waar niet soa. In plak derfan saai-y: ’Soa’n ouwe bok hew ik nag nooit sien!’ Hij skoor ’n klain plakky fan ’t haar in ’e hals weg en stak der ’t spoitsy in. De ouwe bok laai de kop in myn baide hannen. Hij knippere niet met syn ogen, fernam ’t spoitsy ok helendal niet, maar wipte in een keer om.
En nou had ik bedocht, dat ik, na soa feul jaar, weer ’n nij bokky hew wou. ’n Woit. ’Ik wil weer ’n jong bokky.’ ’Nì’, saai Anton,’gyn bok! Wij beginne niet weer an ’n bok.’ Bij ’n feehouwer had ik ’n hele mooie groate bok sien, swaar, met ’n heel grou liif. ’Wilstou der strakkys ’n jong fan hewwe?’ froeg de bokkehouwer. ’Ja’, saai ik. ’Ik sil dij waarskouwe at se d’r binne.’
Maar wat d’r ok kwam, gyn bericht over jonge bokkys. Ik d’r hyn op ’t lest. Drie jonchys huppelden der om. Twee hele flinke, die’t bij de mim dronken en ’n klaintsy, die’t met de fles drinken kreeg. ’Die wil ik. Ik wil ’m graag sels met de fles groatbringe.’ Ik kreeg him met. Doe’t ik met de jonge woit op ’e êrm in ’e hús kwam, saai Anton:’O, dus dou hest ’m al?!’ Hij wist al ’n week dat de jongen geboren waren.
’t Is ’n pronky fan ’n besy. Bêzje fan kleur, ôfset met wit. ’n Stamboekbokky ok nag, maar dat kin mij niks skele. ’t Is ’n allerliefst besy, heel ’fertederend.’
Hij had Anton ok drekt bij ’t hart, want, soa saai hij: ’Ik sil drekt ’n mooi hokky foor him timmere.’ ’t Besy huppelt en springt en draait rondsys in ’e lucht. Springt bútten fan stoel op stoel, fan en op ’e túntafel en raagt alles om. Hij weet presys fan welke blomtsys at-y ôfblive mot, omdat die fergiftig binne.
Maar d’r blive nag genog hele lekkere over. Gelukkig dat wij ’n groate tún hewwe.


Simy7*

Bildtse Post