Luchtfytser

bildtspraakfoto-janne-kuiken-2’t Is nag froeg in ’e offen at ik de roep fan de koekoek deur de stille sundegoffen klinken hoor. ’t Maakt mij gelukkig, want ’t is al weer jaren leden dat ik syn echo over de felden hoorde.

Wie weet komt ’t dochs nag allegaar goed met de netuur. Soa waren myn gedachten. Doe’t ik even later ’n blik over de seedyk gaan liet, sâg ik tot myn ferbazing, tot an de horison, een groate, útstrekte sândflakte. At je niet beter wisten souwen je je an de rând fan de Sahara wane, der’t je wachte konnen op ’n naderende sândstorm, met beelden an de horison fan ’n  foorbij trekkende karafaan fan kamelen. Sou de geskidenis him herhale? Soa’t ’t froeger weest waar, doe’t de ailanden òk an ôns kust fast waren kommen te lêgen. Want wij mînsen  kinne plannen make, hòe’t wij de netuurt anpakke sille, maar de netuur gaat syn aigen gang, die maakt syn aigen plannen.
Seker, de seespigel stiigt met alle gefolgen die’t dat met him metbringt. Is dat de reden niet, dat de see met syn ontimbere watermassa, protten sând fan de ailanden ”ôfsnoept” en ’t besinke laat foor de kust fan aansen Waadhoeke?
Soa is ’t opbillen fan ôns dierbere Billând ooit ok begonnen. Dus laat de see syn bêst maar doen en bakken fol sând búttendyks deponere! Wij houwe ôns stil fansels, teugen de sittende grytmannen útteraard. En dan, at ’t hoog genog opbild is, dan lêge wij d’r weer gau ’n dyk omhine en make wij ôns aigen nije Bildtsând, met útstrekte dinnebossen op die sânderige grônd. Foor ’n frisse dúk fytse wij na de branding fan de Noordsee op Terskelling. Kom op, mânly en frôly, laat se stil slape in ôns Waadhoeke hoofdstâd. Hier en der - op ’n feer ôfgelegen ailand - is nag wel ’n kloaster met behelpseme monniken om ôns met dat werky bij te staan.
Wij geve de nije dorpen namen op historise basis fansels, dat fergete wij niet: Jabikssând, Stannesând, Frouwesând en Oud - en Nij Sând. Wij make foor de nije beweuners fan ’t  Bildtsând de omgeving helendal enerzyneutraal.
”Koekoek”. ”Ja, wat is d’r? Ik hoor dy wel.” ”Staatst weer te dromen?” ”Och besy, klaine flapdrol, ’n aai lêge h’n, in ’n ânder syn nêst. Dou kînst roepe watst wilst, wie hoort dy nag? En wie hoort ôns? Wie lústert nag?” Hoog in de lucht der dânse twee buizerds hur rondsys op de termyk, op ’n wals fan Strauss, maar dan wel sonder mezyk.

Janne Kuiken

Bildtse Post