Kedootsy

bildtspraakfoto-simi-sevenster’n Skriven fan Gemeente het Bildt. ’t Sâg d’r offisjeel út. ’n Anmaning? Ik had de gemeentebelastings krek soa feranderd, dat ’t allegaar automatys inkasseerd worre kon, docht ik. Maar meskien ferkeerd deen? ’t Sou soamaar kinne n’twaar. Dus ik saai teugen Anton: ’Wille se meer geld hewwe?’ Ik deed ’t slúffy open.

De (..) april is voor u ongetwijfeld een bijzondere dag.
Het is dan precies 50 jaar geleden dat u in de echt bent verbonden. Door deze brief feliciteren wij u van harte met dit jubileum.  Met vriendelijke groet, burgemeester en wethouders van de  gemeente het Bildt, G. Krol, burgemeester, R.C. Goeman, secretaris.
Ik skruwde ’t út en de mônd sakte mij ’n heel eand open. Tsjonge dàt waar attint. Toegelyk besefte ik, dat over tien jaar de burgemeester sels komt om met ôns op ’e kyk. Der sat ik  helendal niet op te wachten. Maar ja, over tien jaar, wij mosten ’t eerst ok nag maar hale en wie weet dinke wij d’r dan âns over.
De offens kwammen de groate kines. De hele húshouwing, se deden ’t hur an tiid en ’t waar bra gesellig. ’t Praat kwam op Willem Alexander en dat syn maisys al weer soa groat worden. Maar ôns groate pake- en bepsêgers binne ouwer. Negentyn en sestyn al. ’t Maisy saai: ’D’r piepte krek wat in ’e tún. Jonge aintsys. Ons mim en ik hewwe even keken, d’r waren drie.’ ’Drie maar? D’r motte meer weze.’ De hele femily de tún in en ja, in ’e sloat swom de mimme-ain met drie pikys. Skattig, maar wer waren de ânderen?
Ik liep naar ’t nêst toe dat in ’e haag sat. Der heukerden nag twee jonkys. Te klain om de mim achteran te springen. Te stumperig om al met hur met te swimmen. Ik pakte se en gâf se myn bepsêgster in ’e hannen. D’r waar ok nag ’n heel aai, dat an ’t útkommen toe waar. Nammen wij ok met. Anton maakte ’n lampy an ’n latsy, dat kwam over ’n hoog bussy te hangen en de kraamkamer, anneks opfokkamer, waar klaar. ’n Goed uur later waar de dârde ok út ’e dop. Hij had mooi in ’e dop sketen, soa kreas as wat. Wat ’n prachtig kedo op deuze foor ôns soa besondere dâg.
Doe’t ik om theetiid hine ’n rondsy deur de tún daan en de lege doppen út ’t ouwe nêst oprêdde, laai d’r nag ’n pyk in, doad. En bestopt onder de feertsys in ’t nêst nàg een. Die hadden wij de offens over ’t hood sien. Ik kreeg lichtlik de smoor in. Dat had soa niet hoeven. Niet goed keken en nou waren se te koud worren. Maar ja, goed, bij eandsybeslút drie levende ainepiken en twee dooie. De teller staat in de plus. Niet ’n gekke skore na fyftig jaar.
Simy7*

Bildtse Post