Freemde akkefytsys

bildtspraakfoto-geartsje-wijmengaAt je haastig de jas antrekke sille en de foering is wat rúm, dan wil ’t faak mis gaan. Dat overkomt wel meer. Sytske sou op ’n overdâg, doe’t se as frijwilliger in Ons Huis waar, gau even een út de Beuckelaer ophale en ja, de foering d’r tussen. Nou eerst maar die persoan ophale.

De jas kon later over ’t hoofd weer út, dus dat sâg se dan later wel weer. Werom in Ons  Huis, der waar ’n gesellige overdâg, waren d’r ’n paar frijwilligers, die’t ’t wel prebere wouwen om de foering d’r weer tussenút te krijen. Goed bedoeld, se kregen al wat los maar niet alles. Een d’r even met na de keuken, se mosten ’n skeer hewwe om de rits wat op te tillen, meskien at de foering dan frijkwam. In ’e keuken waar een die’t saai: ”Kom maar, ik hew ’t  soa maar klaar”. Hij trok d’r even goed an en ja, de foering skoat los, maar d’r satten wel gatsys in. Nou waar de jas niet soa jong meer, maar dos. Later is ’t soa goed mooglik weer  wat bijnander haald.
At je op ’n freemd plak op kremasy motte, is ’t goed dat d’r tunworig fan die apperaten binne die’t je de goeie kant út sture. Se soeke dan de flugste roete, sait men. Dat sil soa weze maar ’t kin ok gebeure dat je dan over dikys rije motte, wer’t je nander maar kwalik ferbij kinne. ’t Eerste stik waar niet moeilik, de Ofslútdyk over waar bekind terrain, maar dan motte je fan de groate dyk ôf richting Schagen en ja dan is soa’n apperaat prachtig. Alleen ’t lêste eand die frekte smâle dikys. De sjeffeur fan deuze dâg had ’t d’r niet op staan en most half de  berm in om de auto, die’t hur teugen kwam, ferbij te kinnen. Maar ’t kwam wel goed se kwammen, goed op ’e tiid, te plak en dat waar ’t foornaamste. De sjeffeur saai:” Werom gaan wij niet de ândere kant om.” ’n Groatere dyk, die sâgen se wel in ’e feerte. Dat most kinne.
Na de kremasy worde de thúsrais soa insteld en weer op rais werom. De passazjier, die’t foorin sat saai: ”Nou rije wij de ândere kant om”, nou niet dus, se kwammen weer over dat frekte smâle diky”. Gelukkig gyn ferkeer, alleen maar een die’t achter hur an kwam en soa belândden se weer op ’n groatere dyk.
Op ’e Ofslútdyk bedocht een fan de passazjiers, die’t se thús bringe souwen, dat, at se te plak waren, se wel even om wat eten konnen bij de plaatslike patatboer. Nou dat wouwen se allegaar wel. Eterstiid waar aigenlik al wat ferbij en se hadden wel koffy met koek had, maar feerder niks. De maag begon te joeken. De eersten waren goed acht uur al fan huus gaan.
Maar ja, dan motte je wel de goeie ôfslag nimme. De sjeffeur had soa’n sin an eten, dus die had de gedachten al bij de patat dat hij saai: ”Met ’n goed half uur binne wij d’r wel”. Nou dat worde wel arig later, want de goeie ôfslag worde ferbij reden en doe most d’r bij de eerste de beste ôfslag keerd worre, werom en doe wel de goeie ôfslag pakke. Met de norige fertraging hewwe se later wel genoaten fan hur bordsy patat mèt en konnen se d’r ok nag om lache.

G. W.-v. D.

Bildtse Post