’Poesía y pensamiento’

1724-gerard-leest-gedicht-wynOp maandeg 12 júny worde in theater Victoria Eugenia in San Sebastián ’t jaarlikse poëzyfestifal ’Poesía y pensamiento’- poëzy en gedachten – houden. As deelnimmer an ’t Oare Wurden/Other Words projekt worde mij froegen Bildtse gedichten te skriven en der foor te dragen. De organisasy froeg mij twee Bildtse gedichten foor te lezen, myn debuut as dichter op ’n poadium.

Dut ene gedicht, dat al fertaald worde in ’t Baskys (deur dichter en sjoernalist Iñigo Astiz), hoorde niet bij die twee, maar ik wil ’m jim niet onthouwe. Soa naast nander binne de ferskillende talen mooi te fergeliken, en sien jim hoe wonderlik de taalwereld is wer’t ik belând bin hier in Baskelând.
Deur Gerard de Jong, foto Beri Shalmashi

Wyn

Myn kynderhând in die fan him:
Klam, brúnberookte fingers, skainde
ring.
Eandloaze seumers.

Hij holp my de groate stenene
treden op
Myn blik fikseert op ’e groene krún
fan ’e seedyk
Met elke stap de blauwe lucht foor
my immînser.

En houde gelikense tred,
Syn blik op myn witte krún.

En dan openbaarde ’m de wereld
achter ’e dyk,
Altyd ’t selde, nooit gelyk.
De wyn bloes in myn blommeogen.

De wyn, de regisseur fan ’t unifersum,
Beul die’t je blau-bekke laat en
Teer de tranen út de ogen waait.

”De wyn is ôns beste frynd,” saai hij,
”Hij is d’r altyd, ok foor dij.”
Syn strak achterover kamde haar
dânste op.

De wyn worde ’n kammeraat, maar
Een teugen wil en dank,
Feroordeeld tot nander in ’n wrede
bloedbând.

De herinnerings die’t-y over ’e see
bloes,
Wat-y in myn hoofd en hart opfeegt
en jat,
Pake’s as:
De wyn nimt meer dan at-y geeft.

 

Haizea

Nire ume eskua berean:
hatz marroi ketu, hezeak, hondatutako
ezkontza eraztuna,
uda amaigabeak.

Harrizko eskaileran gora lagundu
ninduen.
Dikearen gailur berdean iltzatuta
nire begirada.
Inmentsoago bilakatzen zihoan
zeru urdina urrats bakoitzean.

Berarekin ikusi nuen lehenengoz
itsasoa,
eta nire urratsei jarraitu zien,
bere begiak nire ilaje horiztan
tinko.

Eta orduan agertu zuen bere burua
dike osteko munduak,
beti ezberdin, inoiz ez antzeko,
haizea nire begi loratuetan.

Haizea, unibertsoaren zuzendari.
Izozten zaituen eta begietatik
malkoak goxo kentzen dizkizun
borreroa.


”Haizea da gure lagunik onena”,
esan zuen,
”beti dago hor, baita zuretzat ere”.
Dantzan bere atzerantz irmo orraztutako
ilea.

Eta gure kide bilakatu zen haizea,
baina
nolens volens,
bera ere odol lotura krudel berera
kondenaturik.

Horiek oroitzapenak itsaso gainean
darabiltzanak,
halakoak dira buru eta bihotzetatik
bildu eta lapurtzen dizkidanak,
aitonaren errautsak:
haizeak beti kentzen du ematen
duena baino gehiago.

Bildtse Post