Ik bin de ânder

1722-gerard-met-txapala’t Jongetsy, an de hând fan syn hait, huppelt foor mij over ’t sebrapâd. Ik staan foor ’t rooie licht te wachten ant ik feerder mâg. Hij – ’n jaar of fier, fijf - het ’n mini-tenú fan de plaatslike foetbaltrots Real Sociedad an. Hij siet myn kant even út, trekt syn hait dan nag fúller an de êrm en wiist dúdlik na de kintekenplaat fan myn auto. Die is geel en dat is hier ongewoan, omdat se hier witte nummerplaten hewwe.

Deur ’t opene rút kin ik opmake dat syn hait, hoe ongeduldig at hij ok is, wel wat met ’holanda’ mompelt. Ik sien dat hij syn seun ’n komplimint geeft foor syn opmerksemhyd. maar him toegelyk an de êrm antrekt, want se binne blykber haastig.
Wer’t thús ânderen de ânder binne, bin ik hier, feer fan huus, de ânder. ’t Is soa dúdlik as wat. Ik bin over ’t algemeen groater as de meeste mânly hier en myn blonde haar fâlt ok op.  yn kontaktpersoan hier, Idoia, blyft d’rbij dat at ik de tipise Baskise baret, de txapala opset, ik foor ’n Bask út Biskaje deurgaan kin. Met de noadige skroom stuur ik ’n foto met as bewiis; de beoordeling laat ik graag an jim over…
’t Binne niet alleen slimme kines, die’t mij nawize; in de eerste twee weken dat ik hier waar en op ’t balkon fan ’t útsicht ston te genieten, gongen d’r regelmatig fingers de lucht in om  na mij te wizen. Krekt soa onbeskaamd as kines, waren ok de ouwe mantsys die’t daagliks op ’t plain bijnander komme – ’n soort Baskise leugenbank, al sille se dat woord hier niet kinne. Hur onbeskaamdhyd ferbaasde mij in ’t begin – en dat geldt ok foor ’t ploechy mânly dat foor een fan de dorpskroechys na ’t werk ’n biertsy drinkt, en at ik foorbij loop luudop  wat met ’holanda’ sêge: souwen se niet deurhewwe dat ok foor ’n ’Hollander’ as ik die’t kwalik Baskys praat ’t woord ’holanda’ nag wel te plaatsen is?
Maar ik begryp ’t ok wel: ik bin ommers de ânder hier. As ’ânder’ bin ik in ’n bar in San Sebastián al ’n paar keer ansien foor ’n Dútser. Nou bin ik wel de ânder hier, maar dat is mij ok  weer wat te bot. Maar at ik dan sêg, dat ik Nederlander bin – wat ik bin, maar in Nederland toch like faak, soa niet faker, of in elk gefal beter: ’n Bilkert – fâlt al gau ’t woord Cruijff en is  alles weer soa’t ’t hoort te wezen. De folgende keer at se Cruijff sêge, sil ik reagere met: ’Ni, Pyt Jetze Faber!’ D’r is ’n hele klaine kâns dat se in dut pelotagekke Baskenlând – pelota  is ’n form fan kaatsen – nag wete wie’t ik bedoel ok.
De ânder weze – en dan niet as toerist: ik bin hier echt de ânder, omdat ik hier weun en werk, dat is ’n wezenlik ferskil – befâlt mij trouwens prima. De ânder weze rekt de grînzen fan  myn ik op, ’t ferrúmt de geest en spekt nije mooglikheden. Soa waar ik gyn dichter, maar mâg ik wel op ’n prestisjeus dichtersfestival debutere ankem week. ’n Fan-huusgaand- persoan-die’t-’n-boek-skrivesil waar eerst ok alleen maar die ândere. Nou bin ik de ânder. En dat past mij ant nou toe as ’n op maat maakte txapala.

Bildtse Post